Yıllardır bir blog açma isteği sürerken içimde, kısmet bugünlereymiş. Genelde evlenince ve bebek sahibi olunca blog açılıyor (ki ben öyle görüyordum) benim açma zamanımda aynı şekilde olmuş oldu😀 Henüz evde can sıkıntısı boyutuna gelipte blog açmadım, yoğunluktan fırsatı yeni bulabildim (iş + ev + hamilelik).
Annelik hissi; hamile olduğunuzu öğrendiğiniz ilk anda düşüyor insanın yüreğine. İlk heyecan, ilk ne yapacağını bilemeyen tepkiler ve ilk kalp atışını duyduğunuzda paha biçilemez duygular.. Hamilelik boyunca bebeğin büyümesiyle daha çok bağlanıyorsunuz miniğinize. İçinizde bir can taşıdığınızı düşündükçe Allah'ın mucizesine şükrederek daha iyi bakıyorsunuz kendinize. Çünkü kendine bakmak demek aynı zamanda size bağlı bir canlıya bakmak demek. Aslında onu düşünüyorsunuz kendinizi değil. Hamilelik öncesi çok cesaretli biriyken, hamile olduğumu öğrendiğim andan itibaren miniği düşünerek daha temkinli daha dikkatli olmaya başladım. İçgüdüsel olarak bebeğe zarar verebilecek herşeyden uzak durmaya başladım ve ne kadar çok seviyorsam da canım yemek, içmek hiç istemedi. Ve bugünlere kadar geldik, bebiş 7 aylık oldu.. Karnımın içindeki hareketlerini, dokunuşlarını hissettikçe onu daha çok özlüyorum ve nasıl bir bebeğim olacağını merakla bekliyorum. Bu süreçte minicik bir canlı bu kadar büyük hisler yaşatabiliyorsa, doğduğunda kimbilir neler yaşayacağım. Annemin ve annelerimizin bir sözü ile bitirmek istiyorum: Sende Anne olunca anlarsın ! ☺️ Nesilden nesile anneden kızına aktarılan bu sözü anne olunca anlayacağım sanırım.
Sevgiyle Kalın..
